In 2002 kon promovendus RBC zijn ontegenzeggelijke kwaliteiten goed
gebruiken en de omstreden doelman zelf was blij met een nieuwe kans. In
Roosendaal groeide hij uit tot één van de beste keepers van de
eredivisie. RBC wist hem drie seizoenen voor de club te behouden,
voordat hij naar Feyenoord verkaste. Hij redde het er niet en kreeg
veelvuldig te maken met blessureleed. We blikken terug op de loopbaan
van Maikel Aerts tot nu toe. Over een topkeeper zonder topcarrière.
Maikel Aerts werd geboren op 26 juni 1976 in Eindhoven. De neef van
drievoudig K-1 kampioen Peter Aerts begon op zesjarige leeftijd bij
Wilhelmina Boys uit zijn woonplaats Best. Aanvankelijk speelde hij in de
spits en was hij telkens topscorer, maar na twee jaar verkoos de jonge
Aerts een plaats onder lat, omdat een keeper niet zoveel hoeft te lopen.
Op zijn twaalfde werd hij opgenomen in de jeugdopleiding van PSV. Als
zeventienjarige was hij twee keer reserve bij het eerste elftal achter
zijn idool Hans van Breukelen. Na het ontslag van trainer Aad de Mos zag
het er echter niet naar uit dat hij nog een kans zou krijgen, waarna
Aerts besloot als amateur naar FC Den Bosch te gaan. Door blessures bij
zijn concurrenten kwam hij in zijn eerste seizoen direct tot tien
wedstrijden in de eerste divisie. De eerste jaren in Den Bosch werkte
hij ’s ochtends bij een meubelfabriek om zich ’s middags te melden voor
de training, totdat hij op zijn negentiende een volwaardig contract
kreeg.
Stempel
De jonge prof ging in mei 1997 zwaar in de fout toen hij tijdens een
feestje cocaïne gebruikte. In het Nederlandse betaalde voetbal was Aerts
de eerste die op doping werd betrapt. De schorsing duurde een jaar, van
het stempel kwam hij niet meer af. Nog steeds wordt hij met onder
anderen Adrian Mutu, Diego Maradona en Martina Hingis genoemd onder de
‘cocaïnegebruikers in de sport’ als zich een nieuw geval voordoet, zoals
laatst bij de zaak Tom Boonen. Een aardig rijtje, maar niet in deze
context.
Na zijn schorsing kwam Aerts ijzersterk terug en was hij drie jaar
eerste keeper van Den Bosch. De club werd kampioen van de eerste
divisie, degradeerde meteen weer, maar behaalde vervolgens opnieuw het
kampioenschap. De keeper maakte een goede indruk en wekte de interesse
van meerdere Engelse clubs. In de zomer van 2001 tekende hij een
vierjarig contract bij Wolverhampton Wanderers uit de First Division
(het tweede niveau). FC Den Bosch ving 2,5 miljoen gulden voor de
25-jarige Aerts.
Twee weken later werd bekend dat de transfer alsnog was afgeketst. In
eerste instantie werd geen oorzaak genoemd. Wolverhampton liet wel weten
dat het niet aan de kwaliteiten van Aerts lag. De geruchten die volgden
werden al snel bevestigd. Naar aanleiding van zijn verleden wilden de
Engelsen Aerts een drugstest laten ondergaan, maar de doelman weigerde.
Later bekende hij in zijn vakantie opnieuw drugs te hebben gebruikt. Bij
FC Den Bosch was vervolgens geen plaats meer voor hem. De club had al
een vervanger voor Aerts aangetrokken en had daardoor vier keepers onder
contract. Den Bosch dreigde met een arbitragezaak, maar zag daar
uiteindelijk vanaf.
Nog meer tegenslag
Enkele maanden later werd hij voor de rest van het seizoen verhuurd aan
Germinal Beerschot Antwerpen. Hij kwam bij de Belgen in beeld via Wil
Coort, die destijds keeperstrainer van Ajax was en eerder met Aerts had
gewerkt bij Den Bosch. Toen Ajax Joey Didulica terughaalde van haar
voormalige satellietclub, werd Aerts naar voren geschoven als vervanger.
Na negen duels raakte hij echter geblesseerd aan zijn enkel en was zijn
seizoen voorbij.
Ook buiten het voetbal kreeg Aerts door de jaren heen enkele zware
tegenslagen te verwerken. Zo werd een van zijn beste vrienden op
klaarlichte dag doodgeschoten. Daarnaast raakte zijn vrouw Katja
betrokken bij een ernstig auto-ongeluk, waar ze een whiplash aan
overhield.
In de zomer van 2002 keerde Aerts terug in de eredivisie en wel bij het
gepromoveerde RBC. Hij tekende voor twee jaar. De doelman had maar een
paar wedstrijden nodig om in beeld te geraken bij andere clubs. Het
duurde echter ook niet lang voordat hij last kreeg van zijn schouder.
Artsen konden geen oorzaak noemen, totdat de Belgische
schouderspecialist dokter Declercq ontdekte dat er weinig meer over was
van het gewricht. Na een operatie volgde een maandenlange revalidatie,
waardoor de Eindhovenaar de gehele tweede seizoenshelft aan zich voorbij
moest laten gaan.
Toptijd
Het seizoen 2003/2004 zou voor RBC het beste in de historie worden. Ook
Aerts had een topjaar. Hij bleef fit, keepte alle wedstrijden en had de
clubs voor het uitkiezen, terwijl RBC hem een nieuwe aanbieding deed.
Onder anderen NAC en Willem II spraken met de doelman. Bij de
Tilburgers, die een paar jaar eerder nog hadden afgezien van Aerts
vanwege zijn verleden, zou de toenmalige RBC-trainer Robert Maaskant na
dat seizoen aan de slag gaan, waardoor verwacht werd dat een overgang
snel beklonken zou zijn. Volgens zaakwaarnemer John Linse kwam er steeds
meer belangstelling vanuit het buitenland en had elke Nederlandse club
die op zoek was naar een keeper zich gemeld voor Aerts. Dat bleek wel
toen zijn naam in verband werd gebracht met PSV en Feyenoord.
Laatstgenoemde club werd concreet en legde de doelman vast voor liefst
vijf jaar. Hoewel Aerts liever meteen naar Feyenoord was gegaan, werd
hij het eerste jaar nog verhuurd aan RBC, omdat de Rotterdammers al
meerdere keepers onder contract hadden. Wel werd de afspraak gemaakt dat
hij per direct kon worden opgeroepen.
Zoals iedere doelman zat ook Maikel Aerts er wel eens naast, maar in
zijn laatste jaar in Roosendaal behoedde hij RBC vooral voor nog grotere
nederlagen. Zo werd met 4-1 verloren van PSV, terwijl Aerts twee
strafschoppen keerde. Aan het eind van de rit was RBC veroordeeld tot
het spelen van de nacompetitie, waardoor zijn Roosendaalse periode met
zes wedstrijden werd verlengd. Elvis Hammond en Pius Ikedia groeiden uit
tot de smaakmakers, maar ook Aerts was beslissend. Hij verrichtte veel
knappe reddingen en was zelfs in aanvallend opzicht belangrijk. In het
met 4-0 gewonnen duel tegen FC Volendam was de keeper goed voor twee
assists. RBC wist vervolgens lijfsbehoud veilig te stellen. ‘Ik had maar
één missie in de nacompetitie en dat was alles uit dat doel rammen. Het
was een hele opluchting om te vertrekken bij een club die voor de
eredivisie behouden bleef. Mijn periode bij RBC kan ik als prettig
omschrijven. RBC is een warme en relatief kleine club, die het met de
middelen die het heeft goed heeft gedaan’, aldus Aerts later.
De wissel
Tijdens zijn laatste jaar bij RBC had hij al een aantal keren
meegetraind bij Feyenoord, maar in 2005 kon hij dan echt naar Rotterdam.
Uit het rugnummer 1 sprak vertrouwen, maar Patrick Lodewijks begon het
seizoen onder de lat. Toen die geblesseerd raakte kreeg Aerts zijn kans.
Hij maakte echter een twijfelachtige indruk en was het volgende
slachtoffer van de ‘Kuipvrees’. Het dieptepunt kwam in de thuiswedstrijd
tegen FC Twente. Aerts blunderde en vroeg in de rust om een wissel.
Trainer Erwin Koeman gaf gehoor aan dat verzoek en liet de doelman
vervolgens volledig links liggen. Aerts trainde bij Jong Feyenoord en
zelfs toen de tweede, derde en vierde doelman geblesseerd waren, nam
Koeman hem niet als reserve in de selectie op. Aerts had duidelijk geen
toekomst meer bij Feyenoord.
Vitesse deed een poging hem over te nemen, maar de transfer bleek niet
haalbaar. Ook een proefperiode bij West Bromwich Albion liep op niets
uit. In januari 2007 verloste Willem II hem van Feyenoord. De Tilburgers
huurden hem voor de rest van het seizoen, terwijl ook RKC interesse had
getoond. Na zeven duels raakte hij tijdens de training ernstig
geblesseerd aan zijn arm. De revalidatie kostte hem een half jaar.
Desondanks nam Willem II hem definitief over. In die zeven wedstrijden
had Aerts namelijk vier keer de nul gehouden, onder andere in de Kuip,
bij de 0-0 tegen Feyenoord.
Tegen Roda JC maakte hij zijn rentree. Willem II won met 1-0, maar in de
slotfase van dat duel blesseerde hij zijn knie. Herstelperiode: twee
maanden. Toen hij weer fit was heroverde Aerts direct weer zijn
basisplaats van talent Kenneth Vermeer. Hij verdedigde twintig
wedstrijden het doel van Willem II, maar daarna sloeg het noodlot
opnieuw toe. Uit tegen Ajax brak hij zijn linkerkuitbeen. Daarnaast
scheurde de mediale enkelband af. Opnieuw moest hij geopereerd worden en
revalideren. ‘Als ik iets heb is het metéén ernstig’, verzuchtte Aerts.
Nu traint hij weer mee en voor komend seizoen is hij de onbetwiste
nummer 1 van Willem II. Ter afsluiting een zin die Aerts uitsprak nadat
hij zijn kuitbeen brak: ‘Het leven komt zoals het komt…’ |
|
